Αυτοσωμικός υπολειπόμενος
Προκαλείται από μεταβολές απώλειας λειτουργίας και στα δύο αντίγραφα του SLC6A3, το οποίο κωδικοποιεί τον μεταφορέα ντοπαμίνης που επαναφέρει την ντοπαμίνη στα νευρικά κύτταρα αφού απελευθερωθεί. Τα χαρακτηριστικά κλινικά, εργαστηριακά και απεικονιστικά ευρήματα υποστηρίζουν τη διάγνωση.
Σημεία και συμπτώματα
Τα βρέφη συνήθως παρουσιάζουν τους πρώτους μήνες της ζωής ευερεθιστότητα, δυσκολία στη σίτιση και χαμηλό μυϊκό τόνο, ακολουθούμενα από υperκινητική διαταραχή της κίνησης με χορεία και δυστονία. Με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσεται η βραδύτητα και η δυσκαμψία που είναι χαρακτηριστικές του παρκινσονισμού. Σπανιότερα, η πάθηση εμφανίζεται αργότερα στην παιδική ηλικία ή την ενηλικίωση, με ηπιότερη και βραδύτερη πορεία.
Τι αλλάζει με τη διάγνωση
Δεν υπάρχει θεραπεία που να οδηγεί σε ίαση· φάρμακα όπως οι αγωνιστές ντοπαμινικών υποδοχέων έχουν βοηθήσει ορισμένα άτομα, ενώ η φροντίδα εστιάζεται στα συμπτώματα της κίνησης, στη σίτιση και στη σωματική και αναπτυξιακή υποστήριξη. Και οι δύο γονείς ενός πάσχοντος παιδιού είναι συνήθως φορείς, οπότε κάθε επόμενο παιδί έχει πιθανότητα 1 στα 4 να πάσχει· είναι διαθέσιμη γενετική συμβουλευτική και έλεγχος φορείας για συγγενείς.
Γονίδια που αναλύθηκαν
Γνωστή επίσης ως
Dopamine transporter deficiency syndrome; DTDS
Περιλαμβάνει 2 συναφείς υποτύπους ↓Απόκρυψη υποτύπων ↑
- atypical dopamine transporter deficiency syndrome
- classic dopamine transporter deficiency syndrome
