Przejdź do treści
W tym tygodniu Halloween: -10% na sekwencjonowanie genomu

Raport o chorobach · Neurologiczne

Dystrofia miotoniczna

Sekwencjonowanie całego genomu pozwala scharakteryzować ekspansje powtórzeń CTG w genie DMPK oraz CCTG w genie CNBP, rozróżnić typy 1 i 2 dystrofii miotonicznej, oszacować wielkość ekspansji oraz wykryć allele premutacji, które mogą ulec dalszej ekspansji u potomstwa.

Raport o chorobach wyszukuje rzadkie warianty genetyczne, o których wiadomo, że powodują choroby objęte raportem.

Dołączony do każdego zestawu

Od 449 $Bezpłatna wysyłka · Wyniki w ciągu 6–8 tygodni

Zamawiam Genome Test

Informacje o: condition

Dziedziczna, postępująca choroba dotycząca mięśni. Charakteryzuje się zanikiem mięśni i obniżonym napięciem mięśniowym, zaćmą, zaburzeniami przewodnictwa w sercu oraz zaburzeniami czynności gruczołów wydzielania wewnętrznego.

Dystrofia miotoniczna (DM) to najczęstsza dystrofia mięśniowa o początku w wieku dorosłym, występująca u około 1 na 8000 osób na świecie. Jest to choroba wielonarządowa, charakteryzująca się postępującym osłabieniem mięśni i miotonią (opóźnionym rozkurczem mięśni) oraz zajęciem serca (zaburzenia przewodzenia, kardiomiopatia), soczewki (tylna podtorebkowa zaćma), mózgu (zmiany poznawcze, senność w ciągu dnia), układu hormonalnego (insulinooporność, hipogonadyzm) oraz mięśni gładkich (zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego). Istnieją dwie odrębne postacie genetyczne: DM typu 1 (DM1) i DM typu 2 (DM2), spowodowane różnymi ekspansjami powtórzeń, o częściowo wspólnych, lecz klinicznie możliwych do odróżnienia objawach.

DM typu 1 jest wywołana ekspansją powtórzenia trinukleotydowego CTG w regionie 3' nieulegającym translacji genu DMPK (dystrophia myotonica protein kinase) na chromosomie 19q13.32. Allele prawidłowe mają 5–37 powtórzeń CTG; allele przedmutacyjne mają 38–49 powtórzeń; pełne ekspansje powodujące DM1 to od 50 do tysięcy powtórzeń. W DM1 występuje antycypacja: ekspansje powtórzeń zazwyczaj narastają z każdym kolejnym pokoleniem, prowadząc do wcześniejszego początku i cięższego przebiegu choroby u potomstwa. Postać wrodzona DM1, prawie zawsze dziedziczona po matce, powoduje ciężką wiotkość noworodkową, niewydolność oddechową i upośledzenie umysłowe. DM typu 2 jest wywołana ekspansją tetranukleotydowego powtórzenia CCTG w intronie 1 genu CNBP na chromosomie 3q21.3; prawidłowe allele mają mniej niż 26 powtórzeń, a osoby chore mają od 75 do ponad 11 000 powtórzeń.

Zajęcie serca w DM1 jest głównym czynnikiem wpływającym na śmiertelność: postępujący blok przedsionkowo-komorowy i arytmie komorowe prowadzą do nagłego zgonu sercowego u 20–30% pacjentów z DM1. Regularne monitorowanie kardiologiczne (EKG, Holter, echokardiografia) oraz wszczepienie rozrusznika serca lub kardiowertera-defibrylatora (ICD) są kluczowymi elementami leczenia. Niewydolność oddechowa rozwija się niemal u wszystkich pacjentów z DM1 i jest główną przyczyną zgonu. Nieinwazyjna wentylacja (BiPAP/CPAP) wydłuża przeżycie. Oszacowanie liczby powtórzeń CTG na podstawie wstępnego badania genetycznego pomaga określić rokowanie: krótsze ekspansje (50–150 powtórzeń) wiążą się z łagodniejszą postacią o początku w wieku dorosłym, natomiast ekspansje powyżej 1000 powtórzeń są związane z cięższym lub wrodzonym przebiegiem.

DM1 i DM2 wymagają różnych badań genetycznych: ekspansja CTG w genie DMPK (DM1) kontra ekspansja CCTG w genie CNBP (DM2). Sekwencjonowanie całego genomu wykrywa i mierzy oba typy powtórzeń jednocześnie.

Analizowana choroba

Autosomalne dominujące

Dziedziczna, postępująca choroba dotycząca mięśni. Charakteryzuje się zanikiem mięśni i obniżonym napięciem mięśniowym, zaćmą, zaburzeniami przewodnictwa w sercu oraz zaburzeniami czynności gruczołów wydzielania wewnętrznego.

Co zmienia diagnoza

Mexiletyna w leczeniu miotonii; stymulator serca lub kardiowerter-defibrylator (ICD) w przypadku zaburzeń przewodnictwa; nieinwazyjna wentylacja przy niewydolności oddechowej; coroczna kontrola serca i płuc; unikanie niektórych leków anestetycznych

Przeanalizowane geny

Znana również jako

inherited myotonic dystrophy; myotonia atrophica; myotonia dystrophica

Obejmuje 9 powiązanych podtypów ↓
  • adult-onset Steinert myotonic dystrophy
  • childhood-onset Steinert myotonic dystrophy
  • congenital myotonic dystrophy
  • congenital-onset Steinert myotonic dystrophy
  • juvenile-onset Steinert myotonic dystrophy
  • late-onset Steinert myotonic dystrophy
  • myotonic cataract
  • myotonic dystrophy type 1
  • myotonic dystrophy type 2
MONDO:0016107Orphanet 206647MedGen 10239

Dlaczego warto wykonać sekwencjonowanie całego genomu

Standardowe badania ekspansji powtórzeń wykorzystują metodę Southern blot lub TP-PCR i dostarczają przybliżonych oszacowań wielkości. Sekwencjonowanie całego genomu precyzyjnie charakteryzuje ekspansje zarówno DM1, jak i DM2 oraz identyfikuje nosicieli przedmutacji, u których istnieje ryzyko przekazania potomstwu większej ekspansji.

Odróżnienie DM1 od DM2 wymaga badania różnych genów, a sam obraz kliniczny nie zawsze pozwala je rozróżnić

DM1 i DM2 mają wspólne cechy kliniczne: u obu występują miotonia, osłabienie przeważnie proksymalne (w DM2), zaćma oraz zajęcie wielu narządów. Istnieje jednak kilka istotnych różnic: DM1 powoduje postać wrodzoną (DM2 jej nie powoduje); choroba przewodzenia w sercu jest w DM1 cięższa i częściej występuje; a DM2 zwykle przebiega z łagodniejszym osłabieniem o bardziej proksymalnym rozmieszczeniu. Obie choroby wymagają różnych badań genetycznych, ukierunkowanych na różne loci chromosomalne. Pojedyncze zamówione „badanie w kierunku dystrofii miotonicznej” zwykle ocenia wyłącznie gen DMPK (DM1). Sekwencjonowanie całego genomu ocenia jednocześnie geny DMPK i CNBP, zapewniając prawidłowe rozpoznanie molekularne niezależnie od tego, który podtyp występuje.

Wielkość ekspansji powtórzeń wyznacza intensywność kontroli serca i wpływa na rokowanie

Długość powtórzeń CTG w DM1 jest niedoskonałym, ale istotnym predyktorem przebiegu choroby. U pacjentów z większymi ekspansjami zwykle występuje wcześniejszy początek, cięższe zajęcie wielu narządów oraz wyższe ryzyko zaburzeń przewodzenia w sercu wymagających interwencji. Ta zależność determinuje intensywność nadzoru: pacjenci z DM1 z większymi ekspansjami są częściej monitorowani kardiologicznie i mają niższy próg kwalifikacji do wszczepienia rozrusznika serca. Wielkość powtórzenia określa również ryzyko antycypacji w planowaniu rodziny: rodzic z ekspansją 200 powtórzeń może przekazać ekspansję 400 powtórzeń, a rodzic z ekspansją 500 powtórzeń jest narażony w znacznym stopniu na przekazanie potomstwu ekspansji w zakresie postaci wrodzonej. Oszacowania uzyskane w sekwencjonowaniu całego genomu stanowią punkt odniesienia dla tego poradnictwa.

Ograniczenia

  • Dystrofii miotonicznej nie można wykryć za pomocą sekwencjonowania krótkich odczytów, czyli naszej standardowej usługi sekwencjonowania całego genomu. Raport ten udostępniamy w celu ewentualnych powiązań klinicznych, które mogą być istotne. Dowiedz się więcej

Inne conditions w kategorii neurologiczne

Wszystkie warunki →

Jeden test. Odpowiedzi na całe życie.

Jeden zestaw wysłany do Pana/Pani domu. Cały genom zsekwencjonowany zgodnie ze standardem klinicznym stosowanym przy podejmowaniu decyzji diagnostycznych. Raporty przygotowane do wykorzystania przez lekarza zostaną dostarczone do Genome Manager w ciągu 6–8 tygodni — pozostaną tam na stałe i będą aktualizowane wraz z postępem nauki.

Od 449 $

Bezpłatna wysyłka · Wyniki w ciągu 6–8 tygodni

Zamawiam Genome Test