Ga naar de inhoud
Gebruik uw HSA- of FSA-tegoed

Aandoeningenrapport · Bewegingsapparaat

Duchenne- en Becker-spierdystrofie

Wholegenoomsequencing leest het volledige DMD-gen (het grootste gen in het menselijk genoom met 2,4 miljoen basenparen) en brengt alle deletiebreekpunten, duplicaties en diepe intronische varianten in kaart, die zowel de diagnose als de geschiktheid voor behandeling bepalen.

Een aandoeningenrapport zoekt naar zeldzame varianten waarvan bekend is dat ze de aandoeningen veroorzaken die het omvat.

Inbegrepen bij elk testpakket

Vanaf $ 449Gratis verzending · Resultaten binnen 6–8 weken

Mijn Genome Test bestellen

Over deze condition

Duchenne-spierdystrofie (DMD) is een neuromusculaire aandoening die wordt gekenmerkt door snel voortschrijdende spierzwakte en spierverlies als gevolg van degeneratie van skeletspieren, gladde spieren en hartspieren.

Duchenne-spierdystrofie (DMD) is een X-gebonden recessieve neuromusculaire aandoening die wordt veroorzaakt door pathogene varianten in het DMD-gen op chromosoom Xp21.2. Dit gen codeert voor dystrofine, een structureel eiwit dat essentieel is voor de integriteit van het membraan van spiervezels. Een tekort aan dystrofine leidt tot progressieve degeneratie van spiervezels, chronische ontsteking en vervanging van spierweefsel door fibrotisch en vetweefsel. DMD is de meest voorkomende ernstige spierdystrofie bij kinderen en treft wereldwijd ongeveer 1 op de 3.500 tot 5.000 jongens. De aandoening begint meestal tussen de leeftijd van 2 en 5 jaar met spierzwakte in de romp en het bekken, zichtbaar als moeite met rennen, traplopen en opstaan van de grond (Gowers-teken). Zonder behandeling verliest de patiënt het vermogen om te lopen rond de leeftijd van 12 tot 13 jaar, en overlijden door ademhalings- of hartfalen treedt meestal op tussen de late tienerjaren en het midden van de twintig.

Ongeveer 60 tot 70% van de DMD-veroorzakende varianten bestaat uit grote deleties die een of meer exons omvatten, geconcentreerd in twee hotspotregio's (exons 2 tot en met 20 en exons 44 tot en met 55). Grote duplicaties vormen 5 tot 15% van de varianten, en de overige 20 tot 30% zijn puntmutaties (nonsens-, frameshift- of splitsingsplaatsvarianten). De leesraamregel onderscheidt DMD van de mildere allele aandoening Becker-spierdystrofie (BMD): varianten buiten het leesraam die de productie van functioneel dystrofine verhinderen, veroorzaken DMD, terwijl varianten binnen het leesraam die verkort maar deels functioneel dystrofine produceren, BMD veroorzaken. Deze genotype-fenotypecorrelatie bepaalt de prognose en stuurt steeds vaker de keuze van behandeling.

Het behandelingslandschap van DMD is ingrijpend veranderd door genspecifieke precisietherapieën. Exon-skipping-antisense-oligonucleotiden herstellen het leesraam, zodat verkort maar functioneel dystrofine wordt geproduceerd, waardoor het DMD-fenotype dichter bij BMD komt te liggen. Eteplirsen richt zich op exon 51 (ongeveer 13% van de DMD-patiënten), golodirsen en viltolarsen op exon 53 (ongeveer 8%) en casimersen op exon 45 (ongeveer 8%). Ataluren richt zich op nonsensvarianten (vroegtijdig stopcodon), die ongeveer 10 tot 15% van de gevallen vormen. Genvervangingstherapie (delandistrogene moxeparvovec, in 2023 goedgekeurd) gebruikt micro-dystrofine dat via een AAV-vector wordt toegediend. Voor elk van deze therapieën is een definitieve karakterisering van de DMD-variant nodig om de geschiktheid vast te stellen, waardoor de genetische diagnose niet alleen diagnostisch maar ook direct therapeutisch is.

De leesraamregel bepaalt of een DMD-variant Duchenne (ernstig, buiten het leesraam) of Becker (milder, binnen het leesraam) spierdystrofie veroorzaakt. Nauwkeurige karakterisering van de breekpunten bepaalt de geschiktheid voor exon-skipping-therapie, een beslissing die afhangt van welke exons zijn aangedaan.

De 2 aandoeningen die we analyseren

Duchenne-spierdystrofie

X-gebonden recessief

Duchenne-spierdystrofie (DMD) is een neuromusculaire aandoening die wordt gekenmerkt door snel voortschrijdende spierzwakte en spierverlies als gevolg van degeneratie van skeletspieren, gladde spieren en hartspieren.

Wat een diagnose verandert

Corticosteroïden (deflazacort, prednison); antisense-oligonucleotiden voor exon-skipping (eteplirsen, golodirsen, viltolarsen, casimersen); ataluren bij nonsens-varianten; micro-dystrofine-genetherapie (delandistrogene moxeparvovec); behandeling van hart- en ademhalingsproblemen

Geanalyseerde genen

Ook bekend als

DMD; Duchenne muscular dystrophy, X-linked recessive; muscular dystrophy, Duchenne type; severe dystrophinopathy, Duchenne type

MONDO:0010679OMIM 310200Orphanet 98896MedGen 3925

Becker spierdystrofie

X-gebonden recessief

Een mildere dystrofinopathie met latere start, veroorzaakt door DMD-varianten die nog enige functionele dystrofine laten ontstaan, met progressieve zwakte van de ledematen en een hoog risico op hartspierziekte.

Geanalyseerde genen

Ook bekend als

Becker dystrophinopathy; Becker muscular dystrophy, X-linked recessive; Becker's muscular dystrophy; BMD; muscular dystrophy pseudohypertrophic progressive, Becker type; muscular dystrophy, Becker type

Bevat 1 gerelateerd subtype ↓
  • muscular dystrophy, pseudohypertrophic, with Internalized capillaries
MONDO:0010311OMIM 300376Orphanet 98895MedGen 182959

Waarom volledige genoomsequencing

Standaard deletie-/duplicatietests identificeren de betrokken exonen, maar niet de precieze breekpunten in de introns. Diepe intronische varianten die afwijkende splicing veroorzaken, blijven onzichtbaar voor panels die zich op exonen richten. Volledig genoomsequencing levert de volledige variantarchitectuur.

Nauwkeurige deletiebreekpunten bepalen de geschiktheid voor exon-skipping; testen op exonniveau alleen is onvoldoende

MLPA (multiplex ligation-dependent probe amplification), de standaard eerstelijns diagnostische test voor DMD, laat zien welke exons zijn gedeleteerd of gedupliceerd, maar kan de locatie van breekpunten in introns niet op basenpaarniveau bepalen. Voor de geschiktheid voor exon-skipping-therapie bepaalt de exacte locatie van het breekpunt of de therapeutische exonskipping het leesraam kan herstellen. Daarnaast worden complexe herschikkingen (inversies, niet-aaneengesloten deleties en insertie-deleties) niet betrouwbaar door MLPA opgespoord. Wholegenoomsequencing brengt deletiebreekpunten op nucleotideniveau in kaart voor alle 79 DMD-exons en de tussenliggende 2,2 miljoen basenparen intronische sequentie.

20-30% van de DMD-varianten zijn puntmutaties die sequencing van het volledige gen vereisen om ze op te sporen

Eenderde van de DMD-patiënten heeft puntmutaties (nonsens-, frameshift- of splitsingsplaatsvarianten) in plaats van grote deleties of duplicaties. MLPA detecteert geen puntmutaties; deze patiënten hebben een volledige DMD-gensequencing nodig als tweede diagnostische stap. Onder patiënten met puntmutaties kunnen degenen met nonsensvarianten (vroegtijdig stopcodon) in aanmerking komen voor ataluren-therapie. Diepe intronische varianten die cryptische splitsingsplaatsen creëren vormen een extra categorie die alleen door sequencing voorbij de coderende exons kan worden opgespoord. Wholegenoomsequencing legt deleties, duplicaties, puntmutaties en diepe intronische varianten in één test vast, waardoor het opeenvolgende diagnostische traject met meerdere tests wordt overbodig.

Andere conditions in de categorie bewegingsapparaat

Alle voorwaarden →

Eén test. Een leven lang antwoorden.

Eén kit, bij u thuisbezorgd. Uw volledige genoom gesequencet volgens de klinische standaard die wordt gebruikt voor diagnostische beslissingen. Binnen 6–8 weken ontvangt u in uw Genome Manager rapporten die geschikt zijn voor gebruik door uw arts — permanent beschikbaar en bijgewerkt naarmate de wetenschap vordert.

Vanaf $ 449

Gratis verzending · Resultaten binnen 6–8 weken

Mijn Genome Test bestellen