Przejdź do treści
Skorzystaj ze środków HSA lub FSA

Raport o chorobach · Układ mięśniowo-szkieletowy

Dystrofia mięśniowa Duchenne'a i Beckera

Sekwencjonowanie całego genomu odczytuje cały gen DMD (największy gen w ludzkim genomie, liczący 2,4 miliona par zasad), wychwytując wszystkie punkty graniczne delecji, duplikacje oraz głębokie warianty intronowe, które determinują zarówno rozpoznanie choroby, jak i kwalifikację do leczenia.

Raport o chorobach wyszukuje rzadkie warianty genetyczne, o których wiadomo, że powodują choroby objęte raportem.

Dołączony do każdego zestawu

Od 449 $Bezpłatna wysyłka · Wyniki w ciągu 6–8 tygodni

Zamawiam Genome Test

Informacje o: condition

Dystrofia mięśniowa Duchenne'a (DMD) to choroba nerwowo-mięśniowa, która objawia się szybko postępującym osłabieniem i zanikaniem mięśni w wyniku degeneracji mięśni szkieletowych, gładkich i sercowego.

Dystrofia mięśniowa Duchenne'a (DMD) to sprzężona z chromosomem X recesywna choroba nerwowo-mięśniowa, wywoływana przez patogenne warianty genu DMD na chromosomie Xp21.2. Gen ten koduje dystrofinę, białko strukturalne niezbędne do zachowania integralności błony włókien mięśniowych. Niedobór dystrofiny prowadzi do postępującej degeneracji włókien mięśniowych, przewlekłego stanu zapalnego oraz zastępowania tkanki mięśniowej tkanką włóknistą i tłuszczową. DMD jest najczęstszą ciężką dystrofią mięśniową występującą w dzieciństwie; dotyczy mniej więcej 1 na 3500–5000 urodzeń chłopców na świecie. Objawy zwykle pojawiają się w wieku 2–5 lat jako osłabienie mięśni proksymalnych, przejawiające się trudnościami w bieganiu, wchodzeniu po schodach i wstawaniu z podłogi (objaw Gowersa). Bez leczenia utrata zdolności chodzenia następuje około 12.–13. roku życia, a zgon z powodu niewydolności oddechowej lub sercowej zwykle występuje w późnym nastoletnim wieku lub w połowie dwudziestego roku życia.

Około 60–70% wariantów wywołujących DMD stanowią duże delecje obejmujące jeden lub więcej eksonów, skupione w dwóch regionach hotspotowych (eksony 2–20 oraz eksony 44–55). Duże duplikacje odpowiadają za 5–15% wariantów, a pozostałe 20–30% to mutacje punktowe (nonsensowne, przesunięcia ramki odczytu, mutacje w miejscach splicingu). Reguła ramki odczytu pozwala odróżnić DMD od łagodniejszej postaci alleliczne, dystrofii mięśniowej Beckera (BMD): warianty poza ramką, które eliminują produkcję funkcjonalnej dystrofiny, powodują DMD, natomiast warianty w ramce, prowadzące do powstania skróconej, ale częściowo funkcjonalnej dystrofiny, powodują BMD. Ta korelacja genotypowo-fenotypowa pomaga określić rokowanie i coraz częściej wpływa na wybór leczenia.

Krajobraz terapeutyczny DMD został przekształcony przez precyzyjne terapie zależne od genotypu. Antysensowne oligonukleotydy powodujące pomijanie eksonów przywracają ramkę odczytu, dzięki czemu powstaje skrócona, ale funkcjonalna dystrofina, co przybliża fenotyp DMD do BMD. Eteplirsen jest ukierunkowany na ekson 51 (około 13% pacjentów z DMD), golodirsen i wiltolarsen na ekson 53 (około 8%), a kazimersen na ekson 45 (około 8%). Ataluren działa na warianty nonsensowne (przedwczesny kodon stop), które stanowią około 10–15% przypadków. Terapia zastępcza genu (delandistrogen moksaparwowek, zatwierdzony w 2023 roku) wykorzystuje mikrodystrofinę dostarczaną wektorem AAV. Każda z tych terapii wymaga dokładnego scharakteryzowania wariantu DMD w celu ustalenia kwalifikacji, dzięki czemu diagnoza genetyczna ma znaczenie nie tylko diagnostyczne, ale bezpośrednio terapeutyczne.

Reguła ramki odczytu determinuje, czy wariant DMD prowadzi do dystrofii Duchenne'a (ciężkiej, wariant poza ramką) czy Beckera (łagodniejszej, wariant w ramce). Precyzyjne określenie punktów granicznych delecji decyduje o kwalifikacji do terapii pomijania eksonów, a ta decyzja zależy od znajomości tego, które eksony są dotknięte.

2 analizowanych chorób

Dystrofia mięśniowa Duchenne'a

Recesywne sprzężone z chromosomem X

Dystrofia mięśniowa Duchenne'a (DMD) to choroba nerwowo-mięśniowa, która objawia się szybko postępującym osłabieniem i zanikaniem mięśni w wyniku degeneracji mięśni szkieletowych, gładkich i sercowego.

Co zmienia diagnoza

Kortykosteroidy (deflazakort, prednizon); antysensowne oligonukleotydy powodujące pomijanie eksonów (eteplirsen, golodirsen, wiltolarsen, kazimersen); ataluren w przypadku wariantów nonsensownych; terapia genowa mikrodystrofiną (delandistrogen moksaparwowec); postępowanie kardiologiczne i oddechowe

Przeanalizowane geny

Znana również jako

DMD; Duchenne muscular dystrophy, X-linked recessive; muscular dystrophy, Duchenne type; severe dystrophinopathy, Duchenne type

MONDO:0010679OMIM 310200Orphanet 98896MedGen 3925

Dystrofia mięśniowa Beckera

Recesywne sprzężone z chromosomem X

Łagodniejsza, późniejsza postać dystrofinopatii, spowodowana wariantami genu DMD, które pozostawiają część funkcjonalnej dystrofiny. Objawia się postępującym osłabieniem kończyn i wysokim ryzykiem choroby mięśnia sercowego.

Przeanalizowane geny

Znana również jako

Becker dystrophinopathy; Becker muscular dystrophy, X-linked recessive; Becker's muscular dystrophy; BMD; muscular dystrophy pseudohypertrophic progressive, Becker type; muscular dystrophy, Becker type

Obejmuje 1 powiązany podtyp ↓
  • muscular dystrophy, pseudohypertrophic, with Internalized capillaries
MONDO:0010311OMIM 300376Orphanet 98895MedGen 182959

Dlaczego warto wykonać sekwencjonowanie całego genomu

Standardowe badanie delecji i duplikacji wskazuje zaangażowane eksony, ale nie precyzyjne punkty przerwania w intronach. Głębokie warianty intronowe, które powodują nieprawidłowe składanie RNA, są niewidoczne dla paneli skupionych na eksonach. Sekwencjonowanie całego genomu przedstawia pełną budowę wariantów.

Precyzyjne punkty graniczne delecji decydują o kwalifikacji do pomijania eksonów; samo badanie na poziomie eksonów jest niewystarczające

MLPA (multipleksowa amplifikacja sond zależna od ligacji), standardowe badanie diagnostyczne DMD pierwszego rzutu, wykrywa, które eksony są usunięte lub zduplikowane, ale nie pozwala określić z dokładnością do pojedynczej pary zasad lokalizacji punktów granicznych w intronach. W przypadku kwalifikacji do terapii pomijania eksonów dokładna lokalizacja punktu granicznego decyduje o tym, czy terapeutyczne pominięcie eksonu może przywrócić ramkę odczytu. Ponadto złożone przegrupowania (inwersje, niesąsiadujące delecje oraz delecje z insercjami) nie są niezawodnie wykrywane przez MLPA. Sekwencjonowanie całego genomu mapuje punkty graniczne delecji na poziomie nukleotydów we wszystkich 79 eksonach genu DMD oraz w rozciągających się między nimi 2,2 miliona par zasad sekwencji intronowych.

20–30% wariantów DMD to mutacje punktowe, które wymagają sekwencjonowania całego genu, aby je wykryć

Jedna trzecia pacjentów z DMD ma mutacje punktowe (nonsensowne, przesunięcia ramki odczytu lub warianty w miejscach splicingu), a nie duże delecje lub duplikacje. MLPA nie wykrywa mutacji punktowych; pacjenci ci wymagają sekwencjonowania całego genu DMD jako drugiego etapu diagnostyki. Wśród pacjentów z mutacjami punktowymi osoby z przedwczesnym kodonem stop (nonsensowne) mogą kwalifikować się do terapii atalurenem. Głębokie warianty intronowe, które tworzą kryptyczne miejsca splicingu, stanowią dodatkową kategorię, wykrywalną wyłącznie przez sekwencjonowanie wykraczające poza eksony kodujące. Sekwencjonowanie całego genomu wykrywa w jednym badaniu delecje, duplikacje, mutacje punktowe i głębokie warianty intronowe, eliminując sekwencyjną, wieloetapową ścieżkę diagnostyczną.

Inne conditions w kategorii układ mięśniowo-szkieletowy

Wszystkie warunki →

Jeden test. Odpowiedzi na całe życie.

Jeden zestaw wysłany do Pana/Pani domu. Cały genom zsekwencjonowany zgodnie ze standardem klinicznym stosowanym przy podejmowaniu decyzji diagnostycznych. Raporty przygotowane do wykorzystania przez lekarza zostaną dostarczone do Genome Manager w ciągu 6–8 tygodni — pozostaną tam na stałe i będą aktualizowane wraz z postępem nauki.

Od 449 $

Bezpłatna wysyłka · Wyniki w ciągu 6–8 tygodni

Zamawiam Genome Test