Ga naar de inhoud
Gebruik uw HSA- of FSA-tegoed

Aandoeningenrapport · Immunologisch

Lupus (SLE)

Wholegenoomsequencing onderzoekt complementgenen (C1Q, C2, C4), interferonopathiegenen (TREX1, DNASE1L3, RNASEH2A/B/C), HLA-haplotypen (DRB1) en alle overige met lupus geassocieerde varianten, en maakt onderscheid tussen monogene en polygene lupus.

Een aandoeningenrapport zoekt naar zeldzame varianten waarvan bekend is dat ze de aandoeningen veroorzaken die het omvat.

Inbegrepen bij Premium en Premium + AI

Premium kost $ 99 extra per testpakket voor het eerste jaar.

Bestel met Premium

Over deze condition

Een auto-immuunziekte die meerdere organen aantast en gewoonlijk gepaard gaat met vaatafwijkingen en de productie van auto-antilichamen. De meeste patiënten hebben antinucleaire antilichamen (ANA). De aanwezigheid van anti-dsDNA- of anti-Smith-antilichamen is zeer specifiek.

Systemische lupus erythematodes (SLE) is een chronische auto-immuunziekte die ongeveer 200.000 tot 300.000 mensen in de VS treft, met een erfelijkheid van circa 50%. De genetische architectuur omvat zowel polygene gevoeligheid (HLA-DR2, HLA-DR3, ITGAM, STAT4, IRF5, BLK, TNFAIP3 en meer dan 100 aanvullende GWAS-loci) als zeldzame monogene vormen. De sterkste veelvoorkomende genetische risicofactor is het HLA-klasse-II-gebied: HLA-DRB1*03:01 en HLA-DRB1*15:01 verhogen elk het risico ongeveer 2- tot 3-voudig. Het aantal kopieën van C4 (complementcomponent 4) is een belangrijke genetische determinant; een laag aantal C4-kopieën verhoogt het lupusrisico aanzienlijk.

Monogene lupus vormt ongeveer 1 tot 3% van alle SLE-gevallen en is van groot belang om te herkennen. Een tekort aan complement, in het bijzonder homozygoot tekort aan C1q (bij meer dan 90% ontwikkelt zich lupus), C1r/C1s, C2 en C4, veroorzaakt ernstige lupus met vroeg begin doordat apoptotisch afval en immuuncomplexen onvoldoende worden opgeruimd. Een tekort aan TREX1 veroorzaakt het Aicardi-Goutières-syndroom/familiaire chilblain-lupus door ophoping van endogeen nucleïnezuur dat de type-I-interferonroute activeert. Een tekort aan DNASE1L3 veroorzaakt hypocomplementemische lupus met anti-dsDNA-antilichamen. Deze monogene vormen hebben specifieke pathogene mechanismen die de keuze van behandeling beïnvloeden.

De gevolgen voor de behandeling van genetische indeling van lupus komen steeds meer in beeld. Anifrolumab (Saphnelo), een antilichaam tegen de type-I-interferonreceptor, is goedgekeurd door de FDA voor matige tot ernstige SLE en is mechanistisch het meest relevant bij patiënten met een hoge interferonsignatuur, waaronder mensen met varianten in de interferonopathieroute (TREX1, IFIH1, RNASEH2). Lupus met complementtekort reageert mogelijk op vers ingevroren plasma (dat het ontbrekende complementcomponent vervangt) of op complementremmers, maar reageert NIET op standaard immunosuppressie gericht op auto-immuunroutes. Belimumab (anti-BLyS) richt zich op activatie van B-cellen en kan vooral werkzaam zijn bij patiënten met risicovarianten in BLK of BANK1.

Een tekort aan C1q veroorzaakt lupus bij meer dan 90% van de dragers, de hoogste penetrantie van alle lupusgenen. Deze lupus door complementtekort heeft een ander pathogeen mechanisme dan auto-immuun SLE en reageert mogelijk niet op standaard immunosuppressieve therapie.

De aandoening die we analyseren

Een auto-immuunziekte die meerdere organen aantast en gewoonlijk gepaard gaat met vaatafwijkingen en de productie van auto-antilichamen. De meeste patiënten hebben antinucleaire antilichamen (ANA). De aanwezigheid van anti-dsDNA- of anti-Smith-antilichamen is zeer specifiek.

Wat een diagnose verandert

Standaard SLE: hydroxychloroquine, mycofenolaat, belimumab, anifrolumab; Lupus door complementdeficiëntie: vervanging met FFP; Interferonopathie: anifrolumab, JAK-remmers; Voor alle vormen: zonbescherming, beheer van cardiovasculaire risico's, planning van zwangerschap

Geanalyseerde genen

Ook bekend als

disseminated lupus erythematosus; Lupus; lupus erythematosus, systemic; SLE; SLE - lupus erythematosus, systemic; systemic lupus erythematosus (disease); systemic lupus erythematosus susceptibility to

Bevat 12 gerelateerde subtypen ↓
  • autosomal systemic lupus erythematosus type 16
  • bullous systemic lupus erythematosus
  • central nervous system lupus
  • neonatal lupus erythematosus
  • pediatric systemic lupus erythematosus
  • systemic lupus erythematosus 17
  • systemic lupus erythematosus 18
  • systemic lupus erythematosus related to C1QA
  • systemic lupus erythematosus related to C1QB
  • systemic lupus erythematosus related to C1QC
  • systemic lupus erythematosus related to C1S
  • systemic lupus erythematosus related to C4A
MONDO:0007915OMIM 152700Orphanet 536MedGen 6146

Waarom volledige genoomsequencing

Monogene lupus (complementtekort, interferonopathie) reageert niet op standaard immunosuppressie. Moleculaire diagnostiek identificeert de 1 tot 3% van lupuspatiënten die een andere behandeling nodig hebben, en de opkomende genetische biomarkers voor gerichte therapieën zoals anifrolumab.

Lupus met complementtekort vraagt om vervanging van complement, niet om immunosuppressie; een verkeerde behandeling vertraagt effectieve therapie met jaren

Patiënten met een C1q-tekort krijgen een lupusachtige ziekte doordat apoptotische cellen en immuuncomplexen onvoldoende worden opgeruimd. Het is een afvoerprobleem, geen primaire auto-immuunaanval. Standaard lupus-immunosuppressie (mycofenolaat, cyclofosfamide) pakt daarom het verkeerde mechanisme aan. Infusie met vers ingevroren plasma (dat functioneel C1q levert) kan een duidelijke klinische verbetering geven. Zonder genetische test op complementtekort krijgen deze patiënten steeds hogere doses immunosuppressie voor 'therapieresistente lupus', terwijl de juiste diagnose de behandeling volledig zou kunnen bijsturen.

Het aantal kopieën van C4 is de sterkste veelvoorkomende genetische determinant van het lupusrisico: WGS kwantificeert het aantal kopieën van de genen C4A en C4B

Het C4-locus op chromosoom 6 is een van de structureel meest complexe gebieden in het menselijk genoom; de genen C4A en C4B komen voor in een variabel aantal kopieën (0 tot 6 van elk). Een laag aantal C4-kopieën (in het bijzonder laag C4A) verhoogt het lupusrisico aanzienlijk, terwijl een hoog aantal beschermend werkt. Standaard genetische tests onderzoeken het aantal C4-kopieën niet. WGS leest het volledige C4-locus uit, waardoor het aantal kopieën kan worden bepaald; dit levert de belangrijkste beoordeling op van het veelvoorkomende genetische lupusrisico.

Andere conditions in de categorie immunologisch

Alle voorwaarden →

Eén test. Een leven lang antwoorden.

Eén kit, bij u thuisbezorgd. Uw volledige genoom gesequencet volgens de klinische standaard die wordt gebruikt voor diagnostische beslissingen. Binnen 6–8 weken ontvangt u in uw Genome Manager rapporten die geschikt zijn voor gebruik door uw arts — permanent beschikbaar en bijgewerkt naarmate de wetenschap vordert.

Vanaf $ 449

Gratis verzending · Resultaten binnen 6–8 weken

Premium kost $ 99 extra per testpakket voor het eerste jaar.

Bestel met Premium