Przejdź do treści
Skorzystaj ze środków HSA lub FSA

Raport o chorobach · Urologia

Wielotorbielowatość nerek

Sekwencjonowanie całego genomu pozwala w pełni odczytać gen PKD1 (w tym dokładnie zmapować jego 6 pseudogenów, które utrudniają standardowe sekwencjonowanie) oraz gen PKD2, dostarczając genotyp, który przewiduje czas rozwoju schyłkowej niewydolności nerek oraz odpowiedź na leczenie.

Raport o chorobach wyszukuje rzadkie warianty genetyczne, o których wiadomo, że powodują choroby objęte raportem.

Dołączony do każdego zestawu

Od 449 $Bezpłatna wysyłka · Wyniki w ciągu 6–8 tygodni

Zamawiam Genome Test

Informacje o: condition

Choroba genetyczna charakteryzująca się powstawaniem licznych torbieli w nerkach, z czasem upośledzających ich funkcjonowanie.

Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) jest najczęstszą dziedziczną chorobą nerek i jedną z najczęstszych genetycznych chorób zagrażających życiu. Dotyka mniej więcej 1 na 400–1000 osób, co szacuje się na około 12,5 miliona osób na świecie. ADPKD jest wywoływana patogennymi wariantami w genie PKD1 (około 78% przypadków, chromosom 16p13.3) lub PKD2 (około 15%, chromosom 4q22.1), kodującymi odpowiednio poliscystynę-1 i poliscystynę-2. Białka te tworzą kompleks kanału przepuszczalnego dla wapnia, który wyczuwa przepływ płynu w rzęsce pierwotnej komórek nabłonka nerki. Postępujący rozwój obustronnych torbieli nerek prowadzi do znacznego powiększenia nerek i ostatecznie do schyłkowej niewydolności nerek.

ADPKD powoduje przez dziesięciolecia postępujący wzrost obustronnych torbieli nerek, prowadząc do bólu okolicy lędźwiowej, krwiomoczu, nadciśnienia, zakażeń układu moczowego i kamicy nerkowej. Torbiele wątroby występują u około 80% pacjentów i zwykle nie dają objawów, jednak u niektórych kobiet mogą powodować znaczne powiększenie wątroby. Tętniaki wewnątrzczaszkowe występują u około 8% pacjentów z ADPKD (w porównaniu z 2–3% w populacji ogólnej); ich pęknięcie powoduje krwotok podpajęczynówkowy o wysokiej śmiertelności. Wypadanie płatka zastawki dwudzielnej, uchyłki okrężnicy i przepukliny pachwinowe są związane z tą chorobą. Średni wiek wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek wynosi około 54 lata w przypadku PKD1 i 74 lata w przypadku PKD2, czyli różnica 20 lat, która zależy w całości od genotypu.

Tolwaptan (Jynarque), antagonista receptora wazopresyny V2, został zatwierdzony przez FDA w 2018 roku do leczenia ADPKD u dorosłych zagrożonych szybką progresją choroby. Tolwaptan zmniejsza tempo wzrostu całkowitej objętości nerek i spowalnia spadek eGFR, opóźniając rozwój schyłkowej niewydolności nerek. Wskazanie FDA dotyczy konkretnie szybko postępującej ADPKD, zwykle w przypadku skracających wariantów PKD1, które powodują najszybszą progresję. Klasyfikacja obrazowa Mayo (htTKV) połączona z genotypem molekularnym zapewnia najdokładniejszą stratyfikację ryzyka przy podejmowaniu decyzji o leczeniu tolwaptanem. Ponadto zaleca się badanie przesiewowe w kierunku tętniaków wewnątrzczaszkowych (angio-MRI mózgu) u pacjentów z ADPKD, u których w rodzinie wystąpił tętniak lub krwotok podpajęczynówkowy.

Skracające warianty PKD1 (mutacje przesunięcia ramki odczytu, nonsensowne, zaburzające składanie intronów) powodują schyłkową niewydolność nerek średnio około 12 lat wcześniej niż nieskracające warianty PKD1 (missensowne). Konkretny typ wariantu precyzuje rokowanie, wykraczając poza samo rozróżnienie PKD1 i PKD2.

Analizowana choroba

Choroba genetyczna dziedziczona zazwyczaj autosomalnie dominująco, rzadziej autosomalnie recesywnie, charakteryzująca się obecnością licznych torbieli w nerkach, prowadzących do schyłkowej niewydolności nerek. Dominująca postać choroby wiąże się z nieprawidłowościami w krótkim ramieniu chromosomu 16. Objawy u pacjentów z dominującą postacią zwykle pojawiają się w średnim wieku i obejmują bóle brzucha, krwiomocz oraz nadciśnienie tętnicze. Pacjenci mogą rozwinąć tętniaki mózgu i torbiele wątroby. Recesywna postać choroby objawia się postępującą niewydolnością nerek we wczesnym wieku oraz objawami wynikającymi z włóknienia wątroby. Recesywna postać wiąże się z nieprawidłowościami chromosomu 6. Wielotorbielowata choroba nerek może też powstać jako działanie niepożądane u pacjentów poddawanych dializie nerek.

Co zmienia diagnoza

Tolwaptan (Jynarque, zatwierdzony przez FDA w 2018 r.) w przypadku szybko postępującej ADPKD; kontrola ciśnienia tętniczego (cel <110/75); leczenie bólu; leczenie zakażenia torbieli; badanie MRA mózgu w kierunku tętniaków wewnątrzczaszkowych; przeszczepienie nerki w schyłkowej niewydolności nerek

Przeanalizowane geny

Znana również jako

fibrocystic renal disease; PKD - polycystic kidney disease

Obejmuje 11 powiązanych podtypów ↓
  • ALG9-associated autosomal dominant polycystic kidney disease
  • autosomal dominant polycystic kidney disease
  • autosomal recessive polycystic kidney disease
  • polycystic kidney disease 1
  • polycystic kidney disease 2
  • polycystic kidney disease 3 with or without polycystic liver disease
  • polycystic kidney disease 4
  • polycystic kidney disease 5
  • polycystic kidney disease 6 with or without polycystic liver disease
  • polycystic kidney disease 7
  • polycystic kidney disease 8
MONDO:0020642MedGen 9639

Dlaczego warto wykonać sekwencjonowanie całego genomu

PKD1 ma 6 wysoce homologicznych pseudogenów na tym samym chromosomie, które utrudniają standardowe sekwencjonowanie. Sekwencjonowanie całego genomu z wykorzystaniem odczytów długich mapuje region pseudogenów, aby zidentyfikować prawdziwe patogenne warianty PKD1.

Wariant PKD1 czy PKD2 określa różnicę 20 lat w wieku wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek: genotyp jest najsilniejszym predyktorem rokowania nerkowego

Średni wiek wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek wynosi około 54 lata w przypadku patogennych wariantów PKD1 i około 74 lata w przypadku patogennych wariantów PKD2, co czyni genotyp molekularny najsilniejszym pojedynczym predyktorem rokowania nerkowego w ADPKD, silniejszym niż sama wyjściowa objętość nerek, wiek czy tempo spadku eGFR. Ponadto skracające warianty PKD1 powodują schyłkową niewydolność nerek średnio około 12 lat wcześniej niż nieskracające warianty PKD1, co dodatkowo doprecyzowuje rokowanie. Informacja ta bezpośrednio wpływa na decyzje kliniczne: moment rozpoczęcia leczenia tolwaptanem, docelowe wartości ciśnienia tętniczego, rozmowy o planowaniu rodziny oraz czas przeszczepienia nerki od żywego dawcy zależą od przewidywanego czasu rozwoju schyłkowej niewydolności nerek.

Kwalifikacja do leczenia tolwaptanem wymaga oceny szybkiej progresji: genotyp jest kluczowym elementem modelu ryzyka

Wskazanie FDA dla tolwaptanu (Jynarque) dotyczy pacjentów z ADPKD zagrożonych szybką progresją choroby. Skala PROPKD, uwzględniająca genotyp molekularny (skracający wariant PKD1 = najwyższy wynik) wraz ze zmiennymi klinicznymi (płeć, wiek wystąpienia nadciśnienia, zdarzenia urologiczne), przewiduje szybką progresję z potwierdzoną dokładnością. Pacjenci z niskim wynikiem PROPKD (zwykle z wariantami PKD2 lub nieskracającymi wariantami PKD1) mogą nie kwalifikować się do leczenia tolwaptanem, dzięki czemu unika się istotnych działań niepożądanych leku (poliuria, polidypsja, konieczność monitorowania hepatotoksyczności) u osób, które prawdopodobnie nie odniosą korzyści. Sekwencjonowanie całego genomu dostarcza danych molekularnych do tego modelu stratyfikacji ryzyka.

Inne conditions w kategorii urologia

Wszystkie warunki →

Jeden test. Odpowiedzi na całe życie.

Jeden zestaw wysłany do Pana/Pani domu. Cały genom zsekwencjonowany zgodnie ze standardem klinicznym stosowanym przy podejmowaniu decyzji diagnostycznych. Raporty przygotowane do wykorzystania przez lekarza zostaną dostarczone do Genome Manager w ciągu 6–8 tygodni — pozostaną tam na stałe i będą aktualizowane wraz z postępem nauki.

Od 449 $

Bezpłatna wysyłka · Wyniki w ciągu 6–8 tygodni

Zamawiam Genome Test